شکر خدا را که در پناه حسینیم...

واقعا تاسوعا و عاشورا اصفهان جای دیگریست...

آقا! منو دعوت کن...

به بدیم نگاه نکن

خوب میشم...

این هم از دهه اول امسال...

دودمه های امسال علیمی انصافا قشنگ بود...

اوایل کار شورا قصد کردم بنویسم جداگانه خاطرات این یکسال مسءولیت را یادداشت کنم پشت گوش انداختم... آن روزها خیلی هم خبری نبود... شاید از این شنبه نوشتم... داغونم... خیلی داغون... چه همه چیزم داره باهم جور میشه! فقط یک شانس آوردم، وگرنه نابود شده بودم... شاید این یک روز اندازه یک ماه اذیت شدم... همه ی این ها یک طرف، این تاکسی ترمینال هم یک طرف... نمی دونستم به روز پر مکافات خودم فکر کنم یا به حرف های راننده با دخترش! ای خدا... فقط نوشتم بلکه یکم راحت شم...

تا حالا از این زاویه

به اخراجی ها نگاه نکرده بودم!

هشتک جبهه! و یه سری هشتک نانوشته...

آن روزهای نخستین اکران واقعا کیف کرده بودیم!

و انصافا در سینما جو جالبی به وجود می آورد...

الان که دوباره دیدم نگاهم نسبت به آن روزها چقدر تغییر کرده...

من

اینجا

محکم

ایستاده ام!

محکم تر از قبل!

تا آخر این مسیر...

بیا که بی تو به جان آمدم ز تنهایی... +

حقا هر کس هم توان فهمش را دارد،

این مدل نوشتن،

با این تاخیرهای چند روزه،

نه از روی کم حوصلگی است،

نه از روی نداشتن وقت...

این روزها، همه ی پست ها شده

مثل متن پست10شهریور این صفحه!